Muziekcafé de Hommel

Vlaardingen is hooguit een middelgrote stad. Maar wel eentje waar je grote sprongen kunt maken zonder de stadsgrenzen zelfs maar te kunnen benaderen.

Het is zelfs  zo, dat als je het ene moment voor Groot Vlaardingen literaire politiek bedrijft en op het andere de muziek in het algemeen en die van Café de Hommel in het bijzonder lijdend onderwerp is, de verschillen significant zijn. Toch hebben politiek en muziek meer met elkaar gemeen dan algemeen wordt aangenomen. En dat is niet alleen omdat politici van muziek houden en ook nog wel eens buiten de huiselijke kring hun onmetelijke dorst willen lessen.

De basis is gelegen in het feit dat alles een ritme kent. De politiek wisselt om de Olympisch geachte 4 jaar van gemeenteraad en om een half dozijn maal 365 dagen van burgervader: dat zijn 2 ritmes. Die van de muziek zijn ingewikkelder. Zo is ‘Light my Fire’ van The Doors in 4/4 en blinkt een band als King Crimson veelal uit in moeilijke en niet voor iedereen toegankelijke varianten als bijvoorbeeld 7/9.

Juist om die reden vindt de gemiddelde aardbewoner muziek interessanter dan politiek. De spanning en variatie zijn oneindig groter en melodieuzer. Ik heb tot op heden nog niemand kunnen betrappen die een dansje maakt omdat er weer een nieuw kabinet of gemeentebestuur is verkozen.

Je hebt, vanuit de jaren ’60 van de vorige eeuw, wel vermenging gekregen van beide uitingen. Zangers en bands die meenden de politiek kritisch te moeten bezingen. Zoals Boudewijn de Groot met ‘Meneer de President’ om het maar even dicht bij huis te houden. Dat is uiteraard maar een mager voorbeeld als je ziet in hoeverre Amerikaanse artiesten hun favoriete ‘Running Mate’ in woord en klank bijstaan als er weer een president moet worden gekozen. Olifanten of Ezels, wie je ook kiest, uiteindelijk blijken ze allemaal dikhuidig en dom.

Andersom zie je die vermenging ook. Dat de politiek zich bemoeit met de horeca. Teveel herrie en buiten de ‘Gouden Driehoek’ Westhavenplaats gelokaliseerd? Boete betalen en dichtgaan is uw lot. Die stramme houding leidt tot afstand nemende burgers die vervolgens niets meer op hebben met diezelfde politiek en misschien zelfs om deze reden niet meer gaan stemmen op 3 maart 2010. Dat is eeuwig jammer en zeker niet de bedoeling van de gespeelde spelletjes. Laat de politiek maar eens dansen op het ritme van de muziek: wedden dat heel de stad hierdoor een stuk vrolijker wordt!